Het interview met Nicholas Carr gelezen? Mooi, dan gaan we verder. Volgens Carr verandert het internet de structuur van onze hersenen. We hebben tegenwoordig online toegang tot een enorme schat aan informatie. Een groot pluspunt. Maar volgens Carr is er ook een keerzijde. Zo lijkt het erop dat we oppervlakkiger gaan denken, juist door de grote hoeveelheid informatie.
Online teksten worden steeds rijkelijker voorzien van hyperlinks. Uit onderzoek blijkt echter dat we informatie in traditionele en meer lineaire teksten veel beter opnemen en onthouden dan teksten met hyperlinks. Hoe meer links, hoe verwarder de lezer. Dat schijnt te komen doordat je elke keer de afweging maakt of je wel of niet op een link moet klikken. Het is ook aangetoond dat teksten of presentaties die zijn opgeleukt met video’s niet per definitie de boodschap beter overbrengen.
Hoe dit komt? Daarvoor moeten we in de werking van onze hersenen duiken. Het schijnt iets te maken te hebben met ons vermogen om informatie via het werkende geheugen over te brengen naar het langetermijngeheugen. Feiten die naar ons langetermijngeheugen worden getransporteerd, kunnen zich ontwikkelen tot complexe ideeën en gedachten. Het transport vormt echter de bottleneck: het langetermijngeheugen heeft een onbeperkte capaciteit, maar het werkende geheugen kan informatie slechts heel kort opslaan. Ben je afgeleid? Dan kan het goed zijn dat dit geheugen wordt gewist. Het larderen van een tekst met hyperlinks, leuke filmpjes en afbeeldingen leidt de lezer af van de daadwerkelijke tekst.
Natuurlijk is het leuk om nieuwe communicatiemogelijkheden te benutten. Maar de basisregel in communicatie: ‘wie zegt wat tegen wie in welke situatie, met welk middel en met welk gewenst effect’ geldt altijd. Dus wat is de boodschap? Wat is het doel? Wie wil je precies bereiken? En dan als laatste; welk middel past daar dan het beste bij? Dat zou een Rich Media Release kunnen zijn. Of niet…
Marije
