Wii @ Me, MySpace and iPod

Nieuwe technologieën en applicaties veroveren in rap tempo de wereld: mobiele telefoons, laptops, Blogs, BlackBerry smartphones, online videodagboeken, Hyves en iPods.

Tweeënhalf jaar geleden begon ik aan een sciptie over weblogs. In mijn onderzoek sprak ik veel mensen. Als ik vroeg of men Flickr kende, kreeg ik standaard gegiechel als antwoord. Tegenwoordig valt het juist op als men géén Hyves-pagina heeft aangemaakt of niet weet wat een weblog dan wel Flickr is. Inmiddels blijven de online en mobiele mogelijkheden groeien met applicaties als Skype, Twitter en Fring.

Boom Chicago heeft er een complete show aan gewijd: ‘Me, MySpace and iPod’. De stand-upcomedians maken op af en toe pijnlijke wijze duidelijk wat al de nieuwe mogelijkheden tot gevolg hebben voor de samenleving. Je wordt meegenomen naar een wereld waarin we geen contact hebben met anderen naast wie we zitten, naar een wereld waarmee we contact hebben als we achter de computer zitten en waarin we meer (online) vrienden hebben dan de meest populaire zangers van dit moment. Waar we onze meest diepe geheimen niet meer achter slot en grendel in ons dagboek schrijven, maar juist in een videodagboek aan de wereld vertonen. En waar de muziek waar je naar luistert, via je iPod tot complete miscommunicatie kan leiden doordat de persoon naast je een ander nummer beluistert.

Privacy lijkt de rode draad te zijn. Aan de ene kant geven wij de wereld inzicht in ons leven via MySpace of Hyves, weblogs en videologs. Maar als we op straat lopen, sluiten we ons af van de wereld met oordopjes en gedownloade muziek.
Aan de andere kant kunnen anderen – mede doordat we zelf zoveel ‘inzicht’ weggeven – alles over ons vinden. Identity theft wordt door de comedians op pijnlijke wijze gedemonstreerd. Daarbij wordt voor één toeschouwer niet alleen besloten hoe hij de volgende avond door gaat brengen, maar ook met wie, waar vandaan hij vertrekt (compleet met zijn huis aangewezen op Google Earth) en hoeveel geld hij uitgeeft.

‘Me, MySpace and iPod’ is een aanrader voor iedereen van deze tijd en vooral voor diegenen, die met een knipoog kunnen kijken naar de huidige ontwikkelingen. Het opent je ogen en laat je lachen om niet alleen het gedrag van anderen, maar zeker ook stiekem over het gedrag van jezelf.

Hilde

Met stip op 2, of 5...

Elk jaar onderzoekt The Holmes Report (een website voor de PR-wereld) de tevredenheid van medewerkers met ‘hun’ bureau. De editie 2007 werd in oktober gepubliceerd. LVT scoorde een respectabele vijfde plaats in de categorie ‘The Best Continental Consultancies to Work For’. In totaal beoordeelden meer dan 2.500 werknemers zo’n 55 Europese bureaus en dat aantal was nog nooit zo hoog. Voor Nederland moesten we de eer laten aan collega’s uit Den Haag. Maar als één na beste Nederlandse bureau om voor te werken hebben we toch best iets om trots op te zijn.

Volgend jaar is er weer een nieuwe kans op plek 1...

Cas

Vertaalslag

Taal is zó complex. Dat kleine kinderen zo snel leren om te communiceren in een taal, mag een wonder heten. Datzelfde wonder verwachten veel bedrijven ook van vertaalsoftware en de computer. Het grenzeloze vertrouwen in het apparaat dat in slechts een paar decennia de wereld heeft veroverd, is volgens mij volledig misplaatst. Bij LVT Editorial Services zien we vaak teksten voorbijkomen die door software uit het Engels zijn vertaald in het Nederlands. En dan blijkt hoe moeilijk taal is, zeker als het gaat om bijvoorbeeld context, (semantische) syntaxis en homoniemen. Of Engelse (technische) termen die we soms wel vertalen, maar soms ook niet. De hersenen hebben bovendien het vermogen om te leren; zich aan te passen aan veranderende omstandigheden. Helaas zijn al deze menselijke vermogens bij computers onderontwikkeld. Nog wel. Het is op zich niet erg om een tekst grof te vertalen met de huidige mogelijkheden van vertaalsoftware. Maar om het nou te publiceren zonder menselijke tussenkomst, zoals dit stukje: www.coolosxapps.net/category/email-chat/nl/.

“Thunderbird 2 is een vrije e-mailcliënt voor OS X, die het nog gemakkelijker maakt om diverse de postrekeningen van het Web te integreren en te gebruiken in één inbox. Gmail en . de gebruikers van MAC kan tot hun rekeningen toegang hebben door hun gebruikersnamen en wachtwoorden eenvoudig te verstrekken. Zoals altijd, kunt u de omslagen van RSS ook opzetten en van de nieuwsgroep om bovenop nieuws en uw belangen te blijven.”

Ben

Wat wordt het plan?

Het is nog maar zes weken voordat we 2007 achter ons laten en vol goede moed aan 2008 beginnen. Bedrijven schrijven vuistdikke rapporten met hun plannen voor het komende jaar en iedereen is benieuwd naar wat ‘ze’ volgend jaar gaan doen. De plannen staan in veel gevallen vol met opsommingen van nieuwe introducties en verfrissende ideeën.

Een natuurlijke tijdsgrens wordt vaak aangegrepen om het ‘allemaal eens anders te gaan doen’. De vraag die daarbij in me opkomt is wat er met de plannen van dit jaar is gebeurd? En kunnen de laatste zes weken van het jaar niet beter besteed worden aan het afronden van plannen in plaats van het initiëren van nieuwe plannen? En waar blijven die plannen die het in 2007 niet hebben gehaald? Bij het plannenvuilnis, omdat ze in 2008 zóóóóó 2007 zullen zijn?

Tijdschrift voor Marketing geeft alvast een voorproefje op de marketingthema’s van 2008. Innoveren wordt de boodschap en het marktaandeel moet vergroot worden. Naar mijn mening vrij generaliserende, niet verrassende thema’s. Maar vol vreugde lees ik onderaan de lijst nog dat marketeers meer effect willen gaan bereiken met minder geld en dat het accent op PR komt te liggen.

Goed nieuws voor de PR-adviseurs onder ons, want het belooft een druk jaar te worden. Meteen maar beginnen met het opstellen van een plan over hoe we met de voorspelde drukte om zullen gaan. Of toch maar even afwachten wat 2008 echt gaat brengen? Lijkt mij een prima plan.

Evelien

Kerst in oktober

Vorige week hebben we samen met ons eventbureau Eventive voor The Phone House het Exclusive Christmas Event in The Mansion in Amsterdam georganiseerd. De pers kreeg de telefoon-collectie gepresenteerd die met kerst in de winkels ligt. En met 50 journalisten was het een groot succes! Opvallend, en een trend die zeker door zal zetten, is dat er vrij veel filmcameraredacteuren aanwezig waren, zoals voor Wannahaves en Bright maar ook een krant als het Algemeen Dagblad had haar cameraredacteur gestuurd om een verslag te maken voor de internetpagina. Zo krijgt ons pr-vak wederom een nieuwe dimensie. Samen met onze klanten zullen we ervoor moeten zorgen dat we in de perscommunicatie niet alleen met woorden en foto's werken. Het bewegende beeld zal ook een steeds grotere rol gaan spelen bij het overbrengen van de boodschap.

Armine

Ambassadeurs

“Alles wat we doen is PR”; gevleugelde woorden, volgens mij van Mark Jarvis, oud-marketingbaas van Oracle en nu als consultant verbonden aan Dell. Ik moest er aan denken toen ik met één van de laptops van kantoor onder de arm de deur uitliep. Het ding was namelijk kapot en ik had ‘m meegenomen naar huis om ‘m op weg naar kantoor naar het servicecentrum te brengen. Tegelijkertijd met mij stapte ook de overbuurman naar buiten. Hij zag de verpakking en vroeg wat eraan scheelde, want - zo vertelde hij - hij werkte toevallig bij de producent. Ik legde uit wat het probleem was. Buurman bevestigde dat het waarschijnlijk aan de hardware lag en dat ik daarvoor in Breda of Utrecht terecht kon. ‘Wel vreemd, want ze zijn echt heel goed!’, zo drukte hij me op het hart. Mijn opmerking dat hij dat wel móest zeggen, werd weggewuifd. Hij werkte bij een andere afdeling. Nee, er waren gewoon heel weinig klachten...

Bij het servicecentrum was de stemming duidelijk minder positief. Het meisje achter de balie liep te tieren op haar collega’s die klaarblijkelijk een laptop waren kwijtgeraakt. De ‘sukkels’ hadden er blijkbaar ‘weer een grote puinhoop’ van gemaakt. De dame die stond te wachten op haar gerepareerde laptop trok langzaam wit weg. Want het was haar systeem dat kwijt was. Uiteindelijk werd het ding, bij toeval zo leek het, gevonden. Opluchting alom. Ik merkte alleen dat mijn vertrouwen in een goede afloop tot een nulpunt was gedaald....

Werknemers realiseren zich in veel gevallen te weinig wat ze doen voor het imago van hun bedrijf. Van het chagrijnige winkelmeisje tot de norse CEO op het NOS Journaal; allemaal dragen ze bij aan het imago van hun werkgever. Uiteindelijk komt er bij elke aankoop die je doet emotie kijken; of het gaat om het kopen van een overhemd, een pakket opties, of een automerk. Nooit zijn dit soort aankoopbeslissingen enkel en alleen gestoeld op puur rationele overwegingen. Het gaat om vertrouwen, om iemand iets gunnen. En dat bereik je door als organisatie stelselmatig te werken aan tevreden medewerkers. En als trotse organisatie naar buiten te treden. Maar ook door medewerkers bewust te maken van de rol die ze spelen. Snappen ze hun rol als ambassadeurs, dan werken ze direct mee aan het succes van hun organisatie. Dat succes gun ik de buurman.

Cas

Kattencamera

In de media is er geen ontkomen aan. Elke dag verschijnen artikelen over de nieuwste snufjes, diensten en toepassingen van apparaten. Met de huidige technologie kan je ontzettend veel, daar zal iedereen het wel over eens zijn. De voortdurende evoluerende technologie draagt op velerlei fronten merkbaar bij aan onze maatschappij. Technische apparatuur en diensten maken ons leven veiliger, makkelijker, aangenamer, besparen tijd en soms ook geld. Kortom: een heleboel zaken ten gunste van mens en maatschappij.

Soms laten media zich verleiden om ook de wat onzinniger technische vernieuwingen te belichten. Wellicht dankzij het gebrek aan serieuze kopij krijgen techneuten de kans hun hobby te profileren. Zo las ik onlangs een artikel over een camera die je om de nek van je kat kunt hangen. Ja, het is heus, je volgt hiermee je kat door de buurt. Zo kom je er eindelijk achter wat spinnende vriend buiten uitvoert. Voor kattenliefhebbers best vermakelijk om te lezen. Toch zou ik mijn eigen kat nooit met een omgebouwde webcam om z’n nek op pad sturen. Wat zullen de buren wel niet denken.

De vraag rijst of dit soort nutteloze toepassingen niet toch onder de noemer innovatie een bijdrage leveren aan de technologische vooruitgang. De meningen hierover zullen verdeeld zijn. Ik zie de media-aandacht hiervoor meer als een amusante aanvulling op de serieuze artikelen over producten waar we wel ons voordeel uit kunnen halen.

Els